Zondag 14 februari

Om 7 uur stonden Piet,Wim en Marijke al klaar, we kregen eerst koffie en thee buiten op de stoep.

Wat een heerlijk gevoel, het is zo stil en mooi hier.

Boer Neels reed zijn Bakkie met de achterkant tegen het stoepie en kwam zo op gelijke hoogte.

Piet kon zo achterop rijden en werd goed vast gezet.

Er was een zitbank voor Wim, die hij natuurlijk niet ging gebruiken.

Marijke mocht voorin,achja verschil moet er zijn.

Nu iedereen gesetteld is kunnen we op pad.

We gaan eerst een aanhangwagentje halen dat volgeladen is met voer.

Ook de honden worden gehaald ,Fiela een Border collie,en Flink,een Australische Kelpie.

Toen de honden uit de hokken gehaald werden kwam er een jongetje naar buiten van een jaar of vijf. Het was een zoontje van een van de zwarte helpers Toni.

Het jongetje ging met Toni mee en moest de voerbakken van de honden gaan schoonmaken en weer vullen voor als de honden later moe terug kwamen.

Hij moet leren om te werken , zei Toni, niet veel maar iets.

Geen verkeerd idee, maar volgens Neels is hij toch wel een erg strenge vader.

Toen alles eenmaal geregeld was gingen we het land in om de schapen te voeren.

Ze waren net geschoren en zagen er goed uit ondanks de verschrikkelijke droogte.

We deden voer in bakken en de schapen kwamen er al aan rennen.Er waren er ook wat afgedwaald. Dat heb je met zo'n groot stuk land. Daar waren de honden dan voor.

Wij reden met het Bakkie naar deze schapen en de honden brachten ze naar het voer.

Een prachtig gezicht, vooral de Kelpie kon enorm hard rennen.

Daarna zijn de struisen aan de beurt.

Er waren een paar jonkies van drie weken oud ontsnapt, zij liepen op het pad.

Er werd er één gepakt en aan Piet gegeven.Hij hield hem wel op een afstand want hij was bang dat hij op z'n schone shirt zou poepen.

220 jonge struisen had hij.De struisjes wegen ong. 100 gram als ze geboren worden en na één jaar wegen ze 100 kilo , dus groeien ze enorm hard.

De hele kudde kwam aanhollen en stond al snel om de auto.Neels zette de motor uit en ging voeren.Marijke kreeg daardoor het raampje niet meer dicht, wat ze niet fijn vond want er waren toch wel heel nieuwsgierige struisen bij.

Wim was tussen de dieren gaan lopen en kon het niet laten om Marijke even in haar wang te knijpen.

Die sprong toen bijna een meter van haar stoel omdat ze dacht dat een struis haar hapte.

En iedereen lachen natuurlijk.

Daarna door naar de koeien. Het zijn Nguni koeien, vernoemd naar de Nguni stam.Ze zijn wat kleiner dan onze koeien, heel mooi gekleurd en enorm vriendelijk.

Ze hebben grote omlijnde ogen en kunnen goed tegen de kou maar wat hier belangrijker is ze kunnen heel goed tegen de warmte. Ze hoeven ook niet in de schaduw te gaan liggen, kunnen ook heel met weinig water en weinig voer.

Ze zagen er dan ook heel goed uit terwijl het hier één grote droogte is.

Ze kregen we lekker voer van Neels waar alles inzit wat ze verder nodig hebben.

Toen zat onze taak erop.Terug naar de boerderij waar een voortreffelijk ontbijt klaar stond.

Fruit vooraf en geschenken toe.

Carla en Marijke hadden een kadootje naast hun bord gekregen.

Een hartjes lolly en een doosje om lipstck in te doen van struisvogelleer.

Dank je wel Valentijntjes

Na het ontbijt gingen Wim en Neels de nieuwe wielen aan Piet z'n stoel maken.

Na wat kleine aanpassingen pasten ze perfect.

En konden we onze reis weer hervatten.

Naar Hermanus dit keer.

Eerst over de N2 weer een stuk richting Kaapstad en dan naar de kust.

Hermanus is een leuk havenplaatsje waar van september tot december/januari

Walvissen komen om baby's te krijgen.

Soms blijft er een oudere walvis hier maar dit jaar niet, dus er was niets te zien in het water, zelfs geen dolfijnen.

Marijke had in Holland al een restaurant besproken, Annie se Kombuis, dat zijn we eerst maar op gaan zoeken. Het lag vlak achter de haven in een heel klein straatje, was leuk,en gezellig aardige mensen verwelkomde ons.We hebben hier lekker gegeten en na koffie aan het strand zijn we weer terug naar ons B&B gegaan wat iets buiten Hermanus lag.