Dinsdag 16 januari

Op weg naar Kaapstad.

Onderweg eerst maar eens bij de overburen van Lovane gestopt.

Dit is 'Spier' ook een wijn-estate. We gaan hier geen wijn kopen zoals je zou denken

Maar ze hebben ook een grote tuin waar dieren worden verzorgd.

Heel veel roofvogels zijn daar en ook Cheeta's

De vogels worden vaak gewond of ondervoed binnen gebracht.

Als ze eenmaal goed opgeknapt zijn, zijn ze vaak niet meer echt wild en worden ze uitgezet bij valkeniers of zo, die ook met de beesten verder werken..

De cheeta's worden binnen gebracht maar er worden ook kleintjes geboren.

Een stuk of twintig hebben ze er in totaal.

Verder hebben ze nog twee bewakingshonden zitten om te verzorgen.

We gaan eerst naar de cheeta's. Mooie beesten, ze hebben wat jong spul zitten van een maand of vijf.

Het zijn net speelse katten. Heel leuk.

We konden kaartjes kopen om hier binnen te gaan en de dieren te aaien. Onder begeleiding uiteraard. Dit konden we natuurlijk niet weigeren. Ten eerste is het heel leuk om zo'n beest echt aan te raken en ten tweede wordt het geld gebruikt voor verdere verzorging van de dieren.

Carla en Marijke werden eerst in een soort sluisje gezet. Hier moesten handen en schoenzolen ontsmet worden en kregen ze uitleg wat te doen en wat vooral niet.

Piet en Wim werden gelijk meegenomen naar de andere kant, de handen ontsmet en toen werd er een cheeta naar buiten gehaald en kwam hij naast Piet zitten. Piet mocht hem aaien en ondertussen werd er vanalles over het dier verteld. Toen het dier eenmaal weer achter de omheining was mochten Carla en Marijke naar binnen. De cheeta was inmiddels wat rustloos, hij moest echt gaan liggen voor er geaaid mocht worden. Na een poosje lukte dat maar als er geaaid werd rolde hij steeds om en moesten we weer omlopen want we mochten alleen aan de achterkant van hem zitten. We hebben lekker de tijd gehad om hem te aaien, op een zeker moment stond hij op en ging er vandoor. Ons werd toen gevraagd om weer buiten de hekken te gaan.

Op naar de vogels.

Er waren er veel die op een paal zaten maar wel aan een ketting. Hier word dagelijks mee getraind.

We konden nog even aanschuiven bij een show. Een uil en een sperwer kwamen nog aan de beurt om te laten zien wat ze zoal doen. Heel indruk wekkend.

We zaten amper en hadden net een handschoen gekregen of de uil ging al bij Marijke zitten. Gewoon zo op haar hand.

Naderhand mocht iedereen hem ook op de hand maar dan met handschoen. Dat is toch veiliger want z'n klauwen zijn behoorlijk groot.

Na de show hoorden we dat we ook een grote zwarte arend mochten vast houden maar daar hadden we natuurlijk weer kaartjes voor nodig.

De jongens vonden dit niet zo nodig maar Carla en Marijke wilden dit toch doen en zijn kaartjes gaan halen. Ze kregen een giga handschoen aan en daarna werd de vogel gebracht.

Hij weegt 5 kilo en is toch best gevaarlijk maar hij had een kap op en dan doet hij niks. [zegt zijn verzorger] maar hij kwam bij Marijke toch wel heel dicht bij haar neus.

Na afscheid genomen te hebben van alle dieren zijn we naar Stellenbosch gereden voor de koffie.

Dit is een heel oud stadje met veel Oudhollandse huizen. Er is ook een heel beroemde bibliotheek met vele, vele boeken. Hier hadden we geen tijd maar wel voor 'Ome Sammie se winkel'Een heelrijke rommel winkel met allemaal dingen van 50 jaar en ouder. [Max en Marian hier vast één van de verschillen, jullie hadden vast anders gekozen]

Daarna is het toch echt tijd om naar Kaapstad te gaan.

Een heel grote stad met overal verkeer.

Gelukkig wist Marijke precies waar het Hotel was en loodste ons er in één keer heen.

Het is een mooi groot hotel, 10 minuten lopen van het Waterfront, dit is het haven gebied met de prachtigste boten en vele winkeltjes en restaurantjes.

Hier hebben we de namiddag doorgebracht, we zijn gaan eten bij een Zwitsers restaurant waar de zwarte serveersters in Zwitserse kostuums liepen. Nou zijn die dingen toch al niet zo flatteus maar een zwarte heidi is helemaal niks.

De snitsels waren wel echt en hingen over de rand van je bord.

Dus wéér teveel calorieën binnen, gelukkig moesten we weer een stukje lopen om terug naar het hotel te gaan.