Vrijdag 12 februari

De lucht zit dicht, het heeft geregend vannacht.

De temperatuur is nog steeds goed.

Na het ontbijt weer eens naar de wieltjes gaan vragen.

We hadden gisteravond Toni ook maar ingeschakeld, hij had de koerier betaald en wist hoe we hem moesten bereiken.

Het pakketje bleek toch hier in Knysna waterfront afgegeven te zijn,ergens op een centraal punt.Dat bleek vlak achter ons hotel te zijn maar........degene die het aangepakt had was er niet[ natuurlijk niet] en nu konden ze het niet vinden.

Na een kwartier zagen we het meisje van achter de balie hard [!] weglopen,ze zei wat tegen de portier Jeffrey en samen renden ze verder.

We dachten dat er iets ernstigs gebeurd was maar het tegendeel was waar.

De wieltjes waren gevonden, het meisje wilde ze gaan halen maar mocht ze niet sjouwen van Jeffrey dus ging hij mee.

Het was maar een klein pakketje maar dat konden zij niet weten.

We hebben naderhand in de auto het pakje pas open gemaakt

Want ja, als ze niet goed zouden zijn, zou het voor de staf ook heel vervelend zijn.

Maar alles ziet er goed uit, stevige ouderwetse bandjes, wat meer ruwterrein banden dan degene die er nu om zitten.

Ondertussen rijden we van de kust weg richting Oudtshoorn. Een oud plaatsje aan de andere kant van de berg. Een prachtige rit met heel mooie uitzichten.

Jammer dat Carla der oren altijd zo pijn doen als ze omhoog gaat, ze kan nu veel minder genieten.

Eerst de Bed & Breakfast overnachting opgezocht.

Het is bij mensen thuis die een deel van hun huis als B&B hebben ingedeeld.

Alles is rolstoel vriendelijk.De papagaai is weer opgezet. Hier werd de man des huize wel jaloers op. Ha, misschien kunnen we vast wat klanten voor Thijs maken , dat zou hij wel leuk vinden denk ik.

Daarna zijn we een Struisvogelfarm gaan bezoeken.

Deze was helemaal op toeristen ingesteld , iets minder op rolstoelen, er lag nogal dik grint op de paden

Ze hebben ons alles laten zien, struisvogels van groot tot klein,zwarte,grijze en ook twee witten. Dit zijn geen albino's maar ééns uit tienduizend eieren komt er een witte struisje uit.

We hebben op eieren gestaan. Dat kan allemaal want die zijn heel sterk. Dat moet ook wel want Pa en Ma Struis wegen nogal wat en ze broeden ombeurten.

En toen was het moment daar....tararara!!!!!!

Wie wil er op een struis rijden werd er gevraagd.

JA!!!!!!,zij wil graag!!!!!!!!!!!

Werd er uit drie kelen geroepen en naar Carla gewezen.

Die wilde eigenlijk op dat moment wel onder de bank kruipen.

Maar manmoedig ging ze toch het formulier invullen dat ze het allemaal voor eigen risico ging doen.

Eerst mochten er een paar mensen op een struis zitten die vast stond.

Carla ging dat eerst maar eens proberen. Dat was al eng, het beest stond niet stil en Carla kon er moeilijk afkomen.

Haar knie werkte niet mee.

Dus waren we benieuwd wat ze zou gaan doen.

Maar toen ze naderhand opgeroepen werd voor haar rit, moest Marijke even vertalen wat er precies tegen haar verteld werd over wat doen.

Ging ze wel, maar..... zei ze, ik doe dit alleen voor mijn kleinkinderen.

Ik heb het ze beloofd en wat je beloofd moet je doen.

Dat hebben wij ze altijd gezegd dus, vooruit dan maar.

Via een hek moest ze opstappen.

Benen onder zijn vleugels,deze goed vasthouden, knieën tegen elkaar drukken en achteroverhangen.

De verzorgers van de struis haalden een zakje van het hoofd van de struis.Dit hadden ze gedaan omdat hij dan rustig blijft staan.

Het beestje kreeg een klap op zijn kont en daar ging hij.

Helemaal geweldig!!!!!!!

En ze vond het eng maar wel heel leuk.

Na driekwart rondje door de arena moest ze zich loslaten en vingen de verzorgers haar op.

Volgens mij vond ze dit nog het engst van alles.

Daarna werd ze door iedereen geprezen voor getoonde moed.

Ze kreeg zelfs een oorkonde dat het allemaal echt is gebeurd.

Dus Joyce,Demi,Max,Michelle,Naomi en Nick jullie Oma is een kanjer!!!!!!!!!

Na dit avontuur zijn we terug naar de B&B gegaan om heerlijk in de tuin bij en in het zwembad te relaxen.