Afgelopen, over en uit.

Donderdag 3 maart werden we opgehaald en naar een Lodge gebracht even buiten ons dorp.

Een mooie jagersplek in de middle of nowhere.

Na wat lekker bijgepraat te hebben, we kennen de eigenaar al wat jaar, werd er

Een heerlijk diner geserveerd.

Ik kreeg echt weer het Haarzuilen gevoel, maar dan anders om.

Nu zaten wij samen in de eetkamer en werd er van alles gebracht.

De avond hebben we verder doorgebracht bij de openhaard binnen.

Het waaide te hard om het vuur buiten in de lappa aan te doen.

Na een heerlijke nachtrust zijn we ‘smorgens met Larno ,de eigenaar en zijn hulp ,op pad gegaan.

Eerst bij een boer langs, hij had last van mounten reebokken. En aangezien Wim die nog nooit heeft geschoten was dit zijn kans.

De boer was zijn koeien aan het brandmerken, dat gaat hier nog op de oude manier.

de koeien worden bij elkaar gedreven met paarden, het leek wel een beetje het wilde westen.Het merken is verplicht in Afrika.Anders kan je nooit bewijzen dat het jou koe is en er wordt hier nogal eens wat gestolen.De boeren hebben zo'n 1000 ha grond en dat is niet te overzien.ook zijn er hier mensen met echt honger en dan is zo'n grote t-bone waar niemand op let natuurlijk verleidelijk.Er staan wel heel grote straffen op het stelen van vee, maar toch....

De boer had ons verteld waar de bokken ong. waren ,dus konden wij op pad.

Larno rijden en wij achterop het bakkie.

Het was heerlijk weer dus dat was al genieten.

Maar helaas was er een vogeltje over gevlogen met een mooi liedje,

'Willem Holtkamp is comming today,' dus was er geen beestje te zien.

Ondertussen was het lekker warm geworden dus dan gaan de truitjes met mouwen uit.

En eigenlijk moet je dat niet doen als het meer dan 30 graden is, zo in de volle zon.

Want je merkt dan aan het eind van de dag dat die Afrikanen niet zomaar de naam 'Rooinek' verzonnen hebben.

Dat was wel voor de engelsen maar de hollanders kunnen er ook wat van.

Na een lunch bij de giraffen en zebra's die de boer ook had lopen op een apart veld zijn we naar een andere boer gegaan, hij had teveel impala's

Om 3 uur heeft Wim er daar één geschoten en was het wel tijd om naar huis te gaan.

En om half vijf waren we weer terug in Jeffrey's waar allerlei berichtjes via mail en sms op me wachtte.

's Avonds een wijntasting met diner samen met de buurtjes,in een nieuw restaurant hier 5 min. vandaan.

Het was heel gezellig, de start duurde wat lang want de keuken had een binnenbrandje.

Dat werd in de keuken geblust met schuim ofzo en binnen werden we vermaakt met[ nog] meer wijn en aardige verhalen van de wijnboer.

Max, ik heb ook nog een glas op jouw verjaardag getoost.

Gefeliciteerd.

En zo was ook deze verjaardag weer voorbij.

Morgenochtend gaan we nog zeevissen met Nick en een paar Italiaanse vrienden van hem.

Ze hebben een boot gehuurd en we konden wel mee.

Nu kan het nog, dus vroeg het bed uit dan maar.

Slapen doen we wel in het vliegtuig.

Want ja, morgen is het echt afgelopen, over en uit.

Om half vijf gaan we richting Port Elizabeth waar we om 7 uur gaan vliegen naar Johannesburg.Hier zijn we dan om half negen en vliegen pas om half één verder in ruk door naar Amsterdam Waar we dan om 11 uur landen.

Zo te horen is het nog geen voorjaar in Holland dus de dikke truien gaan maar in de handbagage.

BBbbbbrrrr...ik moet er nog maar niet aan denken.

Eerst nog één dagje genieten

Nog een paar dagen

Nog een paar dagen te gaan.

Het heeft inmiddels wat geregend. Alleen s'nachts dus last hadden we er niet van.

Langzaam wordt alles weer een beetje groen maar het water in de dam stijgt nog niet.

Overal om ons heen zie je de schade van de bosbranden die in de heetste periode ,zo'n 14 dagen terug, spontaan uitbraken.

Wat hebben we zoal gedaan de laaste week?

Niet veel en toch ook weer wel.

Veel gepraat, met buren,vrienden,vissers op het strand, boekhouder en vooral met Thys en Eveline.

Ze zien het niet zo erg meer zitten.

Ze krijgen de container maar niet los en daar zitten de spullen in voor Thys om aan het werk te gaan.

Op dit moment is er weer een klein lichtpuntje.

Het zou leuk zijn als we het nog meemogen maken.

We zijn eigenlijk wel heel benieuwd waar ze nou zoveel ophef over maken.

Een agregaat, hij mag het land niet in.

Nou haal hem er dan uit zou ik zo zeggen maar nee zo werkt dat niet.

Zondag zijn we wezen jagen in Summerset - west.

Samen met Nick en een pastoor.

Normaal gaat Pastoor Henny altijd mee maar die had het druk.

Het is toch een raar idee dat de man waar je mee achter in het bakkie staat en een geweer

in zijn handen heeft een paar uur eerder de gemeente stond toe te spreken dat ze vooral lief moeten zijn voor mens en dier. Ja.ja

Afrika is een speciaal land.

We gaan nog een paar daagjes genieten, en dan terug naar het koude holland.

Ik heb hier al toen het zo'n 35 graden was , een paar lekkere warme laarzen met bont erin gekocht.

Ja de wintercollectie komt hier al in de winkels en in de winter kan het hier ereg koud zijn.

Het kan wel 10 graden [boven nul] worden en dat is koud hoor, zeggen ze.

In ieder geval heb ik geen koude voeten meer als ik weer eens metMarcha op een frisse dag op de markt ga staan.

Voor we naar huis gaan kom ik nog een keertje terug op mijn web want we gaan nog een keer slapen in de bush en dan is het echt einde vakantie

de laatste dag

Donderdag 18 februari

Voor Piet en Carla de laatste keer het overheerlijke uitgebreide Afrikaans/Engelse ontbijt.

Vanavond gaan ze weer met de KLM terug naar Nederland.

Ze hebben hier helemaal geen zin in.

Het land en het weer is hier prachtig terwijl het in Holland nog steeds koud is.

En wat heel erg belangrijk is Piet heeft hier geen pijn terwijl dat thuis behoorlijk erg is.

We zijn benieuwd hoe dat straks thuis gaat,misschien duurt het wel even voor zijn lichaam in de gaten heeft dat hij weer terug is in het vochtige kikkerlandje.

We maken er een rustige dag van.

Heerlijk voor de koffie naar de haven gelopen, nog wat winkeltjes bekeken en cadeautjes gekocht voor de kleinkinderen van Piet en Carla.

Na de lunch op het gemak naar het sea-aquarium gelopen.

Hier zijn de prachtigste vissen te bewonderen, je loopt op een zeker moment ook door een glazen tunnel tussen de vissen door.Dit is heel speciaal zeker als één van de haaien even langs komt.

Dan is het tijd om weer naar het hotel te gaan.

Daar omgekleed en alles klaar gezet.

Dat is even puzzelen want de kamer van Wim en Marijke is al uitgecheckt.

We hebben de aangepaste kamer een nachtje langer geboekt zodat Piet nog even overal goed bijkan.

Wim en Marijke slapen dan in deze kamer vannacht en vertrekken dan weer naar hun huis in Jeffrye's bay.

Nog een laatste keer naar de haven lopen om heerlijk te gaan eten, eisbain, daar hadden de mannen de laatste drie dagen al zo'n zin in.

Lekker optijd naar het vliegveld gegaan waar het zomaar allemaal heel makkelijk ging.

We werden direct opgevangen door mensen van de KLM, alles was zo ingecheckt en weg was de bagage. Om 11 uur stond er iemand bij de balie die Piet en Carla zou begeleiden tot in het vliegtuig.

Hoe het gegaan is weet ik niet maar ze hebben firstclass terug gevlogen.

Piet zal wel weer een prachtig verhaal opgehangen hebben tegen de aardige stewardessen.

In Amsterdam stond Peet al te wachten tot de werdeldreizigers door de gate zouden komen.

Vanaf het moment dat we uit Jeffrey's bay vertrokken en Piet en Carla bij het vliegveld waren hadden we 1208 km afgelegd

Misschien leuk om te weten:

Ik heb 24 verhalen geschreven en 54 foto's geplaatst.

Er waren 30 mensen die ons reisverhaal volgden.

En elk verhaal is gemiddeld 40/50 soms 60maal gelezen.

We hebben 125 reactie gekregen.

Er zullen nu veel mensen stoppen met het volgen van de verhalen.

Ik heb het met plezier gedaan.

Ik deed het als eerste voor de kinderen en kleinkinderen.

Maar er kwamen steeds meer reacties en op het schema kon ik zien dat er dagelijks zo'nheel veelwerd gekeken.

Dus veel familie en vrienden vonden het toch ook wel leuk om ons te volgen.

Wim en ik gaan nu via Mosselbay terug naar Jeffrye's en gaan daar ook best nog wat leuke en spannende dingen doen .Er zullen ook heel rustige dagen bij zijn dus.

Ik ga dit niet meer dagelijks doorsturen maar zo af en toe zal je een mailtje van ons tegenkomen.

Groet van ons en wij zien jullie vast nog

Tafelberg

Woensdag 17 februari.

Wim was er vanmorgen al vroeg uit.

Hij had een afspraak gemaakt met de garage om de auto even na te kijken.

We hoorden maar steeds iets en konden dat niet zelf verhelpen.

Om half 10 was hij weer terug en was het probleem opgelost.

Het was goed weer,iets bewolkt, 27 graden en geen wind dus prima weer voor de tafelberg.

Bij aankomst mochten we gelijk al op een speciale plek parkeren.

We hoefden niet twee uur in de rij voor een ticket want Marijke mocht gelijk mee naar de kassa en we werden gelijk in de lift naar boven gezet.

Ja zo'n rolstoel heeft toch ook voordelen.

Na de lift gingen we met een kabelbaan verder omhoog.1.085 m. en dan 10 m. per seconde, dat is niet mis.

De cabine draaide langzaam in het rond dus iedereen kwam aan de beurt om het uitzicht te bewonderen.

Eenmaal boven was het toch wel fris.

Eerst maar even koffie en daarna een rondwandeling over de top.

Je hebt hier echt een giga uitzicht, het lijkt wel of je in een vliegtuig zit.

Het nieuwe stadion was goed te zien, straks gaan we even van dichtbij kijken.

Na veel foto's zijn we weer naar beneden gegaan en terug in de auto

Bij het stadion was nog niet veel te zien.

Daarna via de M62 naar de kust gereden.

Hier is het echt een beetje tropisch.

Palmbomen langs de weg en een mooi wit strand.

Jammer dat je daar dan altijd weer wordt lastig gevallen door jongens die van alles willen verkopen .Je raakt ze ook niet kwijt,zeker niet als de mannen met ze gaan lopen dollen.

Op een zeker moment kwam er een groep jongens aan die muziek gingen maken en dansen.

Dit was erg leuk, hier hebben we een tijdje doorgebracht en ze hebben nog een keer lang zal hij leven voor Piet gezongen.

Naar Kaapstad

Dinsdag 16 januari

Op weg naar Kaapstad.

Onderweg eerst maar eens bij de overburen van Lovane gestopt.

Dit is 'Spier' ook een wijn-estate. We gaan hier geen wijn kopen zoals je zou denken

Maar ze hebben ook een grote tuin waar dieren worden verzorgd.

Heel veel roofvogels zijn daar en ook Cheeta's

De vogels worden vaak gewond of ondervoed binnen gebracht.

Als ze eenmaal goed opgeknapt zijn, zijn ze vaak niet meer echt wild en worden ze uitgezet bij valkeniers of zo, die ook met de beesten verder werken..

De cheeta's worden binnen gebracht maar er worden ook kleintjes geboren.

Een stuk of twintig hebben ze er in totaal.

Verder hebben ze nog twee bewakingshonden zitten om te verzorgen.

We gaan eerst naar de cheeta's. Mooie beesten, ze hebben wat jong spul zitten van een maand of vijf.

Het zijn net speelse katten. Heel leuk.

We konden kaartjes kopen om hier binnen te gaan en de dieren te aaien. Onder begeleiding uiteraard. Dit konden we natuurlijk niet weigeren. Ten eerste is het heel leuk om zo'n beest echt aan te raken en ten tweede wordt het geld gebruikt voor verdere verzorging van de dieren.

Carla en Marijke werden eerst in een soort sluisje gezet. Hier moesten handen en schoenzolen ontsmet worden en kregen ze uitleg wat te doen en wat vooral niet.

Piet en Wim werden gelijk meegenomen naar de andere kant, de handen ontsmet en toen werd er een cheeta naar buiten gehaald en kwam hij naast Piet zitten. Piet mocht hem aaien en ondertussen werd er vanalles over het dier verteld. Toen het dier eenmaal weer achter de omheining was mochten Carla en Marijke naar binnen. De cheeta was inmiddels wat rustloos, hij moest echt gaan liggen voor er geaaid mocht worden. Na een poosje lukte dat maar als er geaaid werd rolde hij steeds om en moesten we weer omlopen want we mochten alleen aan de achterkant van hem zitten. We hebben lekker de tijd gehad om hem te aaien, op een zeker moment stond hij op en ging er vandoor. Ons werd toen gevraagd om weer buiten de hekken te gaan.

Op naar de vogels.

Er waren er veel die op een paal zaten maar wel aan een ketting. Hier word dagelijks mee getraind.

We konden nog even aanschuiven bij een show. Een uil en een sperwer kwamen nog aan de beurt om te laten zien wat ze zoal doen. Heel indruk wekkend.

We zaten amper en hadden net een handschoen gekregen of de uil ging al bij Marijke zitten. Gewoon zo op haar hand.

Naderhand mocht iedereen hem ook op de hand maar dan met handschoen. Dat is toch veiliger want z'n klauwen zijn behoorlijk groot.

Na de show hoorden we dat we ook een grote zwarte arend mochten vast houden maar daar hadden we natuurlijk weer kaartjes voor nodig.

De jongens vonden dit niet zo nodig maar Carla en Marijke wilden dit toch doen en zijn kaartjes gaan halen. Ze kregen een giga handschoen aan en daarna werd de vogel gebracht.

Hij weegt 5 kilo en is toch best gevaarlijk maar hij had een kap op en dan doet hij niks. [zegt zijn verzorger] maar hij kwam bij Marijke toch wel heel dicht bij haar neus.

Na afscheid genomen te hebben van alle dieren zijn we naar Stellenbosch gereden voor de koffie.

Dit is een heel oud stadje met veel Oudhollandse huizen. Er is ook een heel beroemde bibliotheek met vele, vele boeken. Hier hadden we geen tijd maar wel voor 'Ome Sammie se winkel'Een heelrijke rommel winkel met allemaal dingen van 50 jaar en ouder. [Max en Marian hier vast één van de verschillen, jullie hadden vast anders gekozen]

Daarna is het toch echt tijd om naar Kaapstad te gaan.

Een heel grote stad met overal verkeer.

Gelukkig wist Marijke precies waar het Hotel was en loodste ons er in één keer heen.

Het is een mooi groot hotel, 10 minuten lopen van het Waterfront, dit is het haven gebied met de prachtigste boten en vele winkeltjes en restaurantjes.

Hier hebben we de namiddag doorgebracht, we zijn gaan eten bij een Zwitsers restaurant waar de zwarte serveersters in Zwitserse kostuums liepen. Nou zijn die dingen toch al niet zo flatteus maar een zwarte heidi is helemaal niks.

De snitsels waren wel echt en hingen over de rand van je bord.

Dus wéér teveel calorieën binnen, gelukkig moesten we weer een stukje lopen om terug naar het hotel te gaan.

"Lovane"betekent Kameleon in het Koisa

Maandag 15 februari

Na het ontbijt zijn we naar Hermanus gegaan om wat te winkelen.

De normale grote winkels zijn hier , die zie je in elk stadje en winkelcentrum maar ook leuke kleine winkeltjes en wat marktkraampjes met de bekende spullen voorde toeristen.

Wim en Piet hadden opdrachten meegekregen, ze moesten naar postkantoor, drogist en telefoonwinkel. Carla en Marijke gingen vrij shoppen.

Gelukkig kwamen ze elkaar halverwege tegen want je begrijpt, de mannen waren alweer kwijt wat ze moesten halen. En het was iets wat ze zelf nodig hadden, dat snap je toch niet.

Verzamelen bij het strand voor de koffie en dan weer in de auto.

prachtige route. We reden weer door de enorme ruige bergen met overal grote rotsblokken en stenen. Toch staan hier gewoon huizen tussen. Je snapt het niet want het is een groot risico gebied. Alleen al om erdoor te rijden, laat staan om er te wonen met je gezinnetje.

Aan de linkerkant van de weg waren weer diepe afgronden en keken we weer uit over de oceaan.

Op de een of andere manier zijn die afgronden altijd aan de linkerkant, altijd aan de kant van de bijrijder.gelukkig het niet erg als die af en toe even de ogen sluit. BBbbrrr.

Vlak voorbij Stellenbosch is onze volgende slaapplaats, op wijn-estate 'Lovane'.

Een mooie kamer wachtte op ons. Er moest voor Piet wat met matrassen gewisseld worden, daarna lag hij ook op goede hoogte en kon de papagaai weer neergezet worden .

Toen was het weer tijd voor een heerlijk wijntje aan de rand van het zwembad en een uitzicht over de wijngaarden.

Om half vijf was dan het wijn proeven. Dit viel een beetje tegen. We kregen wel 1 champagne, 2 witte en 3 rode wijnen te proeven.

Maar het was gewoon aan een tafeltje in het restaurant, dus niks speciaals. We mochten nog wel even in de wijnkelder. Daar liggen de vaten met wijn te wachten tot ze goed zijn om gedronken te worden. Dat duurt zo'n 20 maanden.

Ze maakten zelf drie rode wijnen.

De ' Zuko' -Dit betekent Vuurplaats.dit is een wijn om te drinken met vrienden en rond het vuur te zitten

De 'Umgidi' - betekent Feest. Tijdens hun harvest party in 2006 werden ze bijgestaan door speciale vrienden die met liefde en passie hielpen deze wijn te maken. 3525 flessen werden geproduceerd.

De 'Tamkulu' - betekent grootvader. Om ze te herinneren aan zijn strengheid, wijsheid, karakter en menselijkheid.

We hadden eigenlijk geen zin meer om nog in de auto te gaan en het restaurant op de Estate is op maandag dicht, dus wat nu?

Er werd al snel een oplossing aangedragen.

Er was ook een 'Mister Delivery'

We konden iets bestellen van de kaart uit verschillende restaurants en Mister Delivery zou dan zorgen dat het op de uitgekozen tijd bij ons geleverd zou worden.

We mochten het dan wel in het restaurant opeten.

We besloten om dit zomaar te doen en daar hadden we geen spijt van. De tafel stond mooi gedekt klaar, flesje wijn erbij uit de kamer, mooi uitzicht en het eten was ook nog heel lekker.

En weer is er een dag voorbij,Kaapstad komt nu toch wel heel dichtbij.

Grote kippen voeren

Zondag 14 februari

Om 7 uur stonden Piet,Wim en Marijke al klaar, we kregen eerst koffie en thee buiten op de stoep.

Wat een heerlijk gevoel, het is zo stil en mooi hier.

Boer Neels reed zijn Bakkie met de achterkant tegen het stoepie en kwam zo op gelijke hoogte.

Piet kon zo achterop rijden en werd goed vast gezet.

Er was een zitbank voor Wim, die hij natuurlijk niet ging gebruiken.

Marijke mocht voorin,achja verschil moet er zijn.

Nu iedereen gesetteld is kunnen we op pad.

We gaan eerst een aanhangwagentje halen dat volgeladen is met voer.

Ook de honden worden gehaald ,Fiela een Border collie,en Flink,een Australische Kelpie.

Toen de honden uit de hokken gehaald werden kwam er een jongetje naar buiten van een jaar of vijf. Het was een zoontje van een van de zwarte helpers Toni.

Het jongetje ging met Toni mee en moest de voerbakken van de honden gaan schoonmaken en weer vullen voor als de honden later moe terug kwamen.

Hij moet leren om te werken , zei Toni, niet veel maar iets.

Geen verkeerd idee, maar volgens Neels is hij toch wel een erg strenge vader.

Toen alles eenmaal geregeld was gingen we het land in om de schapen te voeren.

Ze waren net geschoren en zagen er goed uit ondanks de verschrikkelijke droogte.

We deden voer in bakken en de schapen kwamen er al aan rennen.Er waren er ook wat afgedwaald. Dat heb je met zo'n groot stuk land. Daar waren de honden dan voor.

Wij reden met het Bakkie naar deze schapen en de honden brachten ze naar het voer.

Een prachtig gezicht, vooral de Kelpie kon enorm hard rennen.

Daarna zijn de struisen aan de beurt.

Er waren een paar jonkies van drie weken oud ontsnapt, zij liepen op het pad.

Er werd er één gepakt en aan Piet gegeven.Hij hield hem wel op een afstand want hij was bang dat hij op z'n schone shirt zou poepen.

220 jonge struisen had hij.De struisjes wegen ong. 100 gram als ze geboren worden en na één jaar wegen ze 100 kilo , dus groeien ze enorm hard.

De hele kudde kwam aanhollen en stond al snel om de auto.Neels zette de motor uit en ging voeren.Marijke kreeg daardoor het raampje niet meer dicht, wat ze niet fijn vond want er waren toch wel heel nieuwsgierige struisen bij.

Wim was tussen de dieren gaan lopen en kon het niet laten om Marijke even in haar wang te knijpen.

Die sprong toen bijna een meter van haar stoel omdat ze dacht dat een struis haar hapte.

En iedereen lachen natuurlijk.

Daarna door naar de koeien. Het zijn Nguni koeien, vernoemd naar de Nguni stam.Ze zijn wat kleiner dan onze koeien, heel mooi gekleurd en enorm vriendelijk.

Ze hebben grote omlijnde ogen en kunnen goed tegen de kou maar wat hier belangrijker is ze kunnen heel goed tegen de warmte. Ze hoeven ook niet in de schaduw te gaan liggen, kunnen ook heel met weinig water en weinig voer.

Ze zagen er dan ook heel goed uit terwijl het hier één grote droogte is.

Ze kregen we lekker voer van Neels waar alles inzit wat ze verder nodig hebben.

Toen zat onze taak erop.Terug naar de boerderij waar een voortreffelijk ontbijt klaar stond.

Fruit vooraf en geschenken toe.

Carla en Marijke hadden een kadootje naast hun bord gekregen.

Een hartjes lolly en een doosje om lipstck in te doen van struisvogelleer.

Dank je wel Valentijntjes

Na het ontbijt gingen Wim en Neels de nieuwe wielen aan Piet z'n stoel maken.

Na wat kleine aanpassingen pasten ze perfect.

En konden we onze reis weer hervatten.

Naar Hermanus dit keer.

Eerst over de N2 weer een stuk richting Kaapstad en dan naar de kust.

Hermanus is een leuk havenplaatsje waar van september tot december/januari

Walvissen komen om baby's te krijgen.

Soms blijft er een oudere walvis hier maar dit jaar niet, dus er was niets te zien in het water, zelfs geen dolfijnen.

Marijke had in Holland al een restaurant besproken, Annie se Kombuis, dat zijn we eerst maar op gaan zoeken. Het lag vlak achter de haven in een heel klein straatje, was leuk,en gezellig aardige mensen verwelkomde ons.We hebben hier lekker gegeten en na koffie aan het strand zijn we weer terug naar ons B&B gegaan wat iets buiten Hermanus lag.

op de boerdeij

Zaterdag 13 februari.

Marijke zat vanmorgen al vroeg in het prieeltje te schrijven.

Er gaat toch wel heel wat werk zitten in zo'n reisblog.

De foto's uitzoeken en 2 x verkleinen, nemen de meeste tijd in beslag.

Maar dat kan gewoon op de labtop dat kost geen air-time dat scheelt enorm.

Daarna is het gewoon het nieuwe verhaal kopiëren en plakken , foto's erbij en het nieuwe verhaal kan de lucht in.

Maarja ondertussen zitten de andere wel lekker in de zon.

Na het uitgebreide ontbijt in Oudtshoorn zijn we weer in de auto gegaan.

Het is gelukkig niet zo heel warm meer.

Gister vertelde iemand dat het in het begin van de week hier boven de 45 graden is geweest.

Poeh, moet je toch niet aan denken.

Er zijn meer dan 1000 struisjes overleden,die kunnen toch niet tegen die enorme warmte.

Wij zijn de Route 62 gaan rijden, een lange eentonige weg, door prachtige bergen.

Voor en achter ons niemand op de weg. Af en toe een auto of wat motorrijders.

Er is al drie dagen een motor-ralley aan de gang in Oudtshoorn en dat trekt veel motorrijders.

We komen door wat kleine plaatsjes en gaan dan linksaf de bergen door.

De Tradouw-pas over. Dit is een heel ruig gebied met enorme rotspartijen.

Er staan hier grote stenen met daar weer stenen bovenop als torentjes,het verbaasd ons dat ze er niet afrollen.

Carla heeft even hier geen foto's van gemaakt want die zat op de bodem van de auto.

Ze had, ten eerste zere oren en ten tweede vond ze het eng, al die gaten naast de auto.

Na een tijdje ging de weg over op een stof pad en die bracht ons bij een boerderij op een flinke heuvel in de middle of nowere.Hij was al een paar honderd jaar oud denk ik,een prachtige oude vloer en ramen en deuren die kraakten en piepte.

Hier had Marijke kamers geboekt.

Mooie ruime kamers met een goede badkamer. Alles werd weer uitgeladen en de slaapkamer omgebouwd.

Piet en Carla in het hoofdhuis, Wim en Marijke moesten via het buiten stoepje naar hun kamer.Hier stonden ouderwetse meubels en het dagboek werd dan ook in een liberty-stoel

geschreven. .

Daarna heerlijk aan en in het zwembad bijgekomen van alle belevenissen.

Om 7 uur werden we verwacht voor een drankje met de andere gasten, 2 belgen,.

De tafel stond prachtig gedekt en na een heelijk voorgerecht,carpaccio van de struis,

ging het vlees op de braai. Een struis-fillet, gebakken tot perfectie. We hebben werkelijk nog nooit zo'n heerlijke filet gegeten.

Wijntje erbij

We hebben weer genoten,

Vroeg naar bed vandaag want het leven op de boerderij begint vroeg.

Ook voor ons want Piet, Wim en Marijke gaan mee dieren voeren.